Vakantieverslag van het jaar 2001
Bestemming: Westkust Noorwegen
Reisgezelschap:
Aan boord van de Estima: Tineke en Marco
Aan boord van de Bouskoura 2: Marry en Arjen
Vrijdag 8 juni 2001:
Vandaag zijn er korte perioden dat het niet regent. Tijdens onze wandeling klaart het een beetje op. Bij een apotheek kopen we uit voorzorg de muggenolie die je alleen hier in Noorwegen zou kunnen kopen. Wie weet hebben we het straks in het warmere zuiden nog nodig.
En van de grappen in het westen van Noorwegen is dan ook een toerist die aan een klein kind vraagt ``zeg jongetje vertel me eens: heeft het hier nu al lang geregend?'' Het jongetje antwoordt: ``hoe kan ik dat nu weten, ik ben pas 6!!''
Om 13.30 vertrekken we op een ruimwindse koers op een pittige westenwind. In buien, soms met hagel, koelt het behoorlijk af.
Arjen bedenkt een spreuk: Het is niet erg als het koud is, maar regen wordt men zat!
Het is gewoon fantastisch dat we na drie dagen gewoon de zon zien. Het weer klaart vervolgens steeds meer op. Om 18.30 komen we bij Eidssund, een baai bij het eiland Ombo. (Nee niet Dombo) Het zoeken naar een geschikte ankerplek begint.
Op de Estima gooit men eerst een petje en daarna een pikhaak in het water. Beide worden gered. Hoewel de pilot verteld dat het slechte ankergrond is doen we toch 2x een poging. De bodem loopt echter te steil af en de wind staat verkeerd. Bij een kade met een benzinepomp zien we bij het achteruitvaren nog net een grote rots liggen. ( Niet echt handig van die Noren om daar ook een pomp te hebben, maar ja, die noren varen alleen maar in semi-speed bootjes.)
Uiteindelijk meren we af bij een (voormalige) bevoorradingssteiger.
Marco overwint zich met eten (ik lust geen hutspot) en weet toch nog twee borden binnen te krijgen. Het zoeken naar de rotsen met rotstekingen uit de bronstijd begint. We lopen over een bergpad waar de route met blauwe stippen op rotsen is aangegeven. Volgens de beschrijving is het 15 minuten lopen. Het pad wordt vervolgens een soort beekje. Alleen Marco heeft echt waterdichte bergschoenen. Nadat we tot 23.00 hebben doorgesopt wordt het pad zo onbegaanbaar dat we besluiten terug te gaan. Marco zegt met stelligheid dat hij een alternatieve route weet.
Gelukkig zien we op de alternatieve route een ree. Deze blijft stil staan en valt bijna weg tegen de achtergrond. Ondertussen observeert het dier ons. Door het weinige licht mislukken helaas de foto's. De ontmoeting met het dier maakt weer een hoop goed. Hoewel niet unaniem besluiten we de weg terug te gaan en komen weer op een begaanbare weg uit. Een asfaltweg leidt ons weer terug naar de boot.
Zaterdag 9 juni 2001:
Blauwe lucht met schapenwolken! We varen het Josenfjord in. Het fjord is smal, diep en heeft steile wanden. We hebben een ruimwindse koers en varen er rustig doorheen. De voortgang is traag. Het is een relaxte dag. Arjen besluit dat de tijd gekomen is dat het RVS gepoetst mag gaan worden. Hier was in de eerste twee jaar ook geen tijd voor! Marry behoudt koers en/of snelheid en leest ondertussen een boek.
's-Avonds leggen we aan een niet maar in gebruik zijnde veerbootsteiger aan in Totlandsvika. Na het avondeten weet Marco opeens weer hoe we alternatief terug kunnen wandelen. De meerderheid is het er over eens dat de alternatieve routes van Marco op zijn minst voortaan aan een nader onderzoek onderworpen moeten worden alvorens we dit soort routes nogmaals willen nemen.
De dag wordt afgesloten met een adembenemende zonsondergang waar weer de nodige foto's van worden gemaakt.
Zondag 10 juni 2001:
Stralend weer, dus weer voor klusjes. Arjen loopt de contacten van het zonnepaneel nog eens na, en vervangt de dekdoorvoer van de kabels. Uiteindelijk geeft het paneel ruim 2 ampère af! Op de achtergrond horen we het ruisen van de waterval en het getsjilpt van vogels. Heerlijk om in deze omgeving te zijn. We besluiten om vandaag te blijven. Arjen en Tineke gaan vissen en vangen 8 vissen. Marco maakt pudding en Marry bakt 2 broden. 's-Avonds gaat de BBQ aan. De vissen smaken goed met een witte kool salade en gepofte aardappels. Het is een gezellige avond en we zitten tot 22.00 uur in de kuip. Als we om 0.30 uur naar bed gaan is het nog steeds licht. Om 3.00 uur s'ochtens is het alweer licht. (Of zou het heel niet donker zijn geworden?)
Maandag 11 juni 2001:
Licht bewolkt, later schijnt de zon vaker. Er staat een gure noordwesten wind, recht het fjord in. Omdat we eruit willen wordt het dus kruisen. We varen tot vlak bij de steile rotswand voordat we overstag gaan; natuurlijk wel even opletten aan de hoge (wind) kant van het fjord, daar moeten we dus echt wat eerder overstag. We maken een mooie tocht bij een kraakheldere lucht naar een van de eilandjes vlakbij Stavanger. Het uitzicht op de vele eilandjes die in de baai liggen is adembenemend. We meren uiteindelijk af bij een steiger welk een privé steiger blijkt te zijn. De eigenaar is met zijn boot een jaar naar de Carieb dus we mogen blijven liggen. De wind is nog steeds hard maar guur zodat we maar een korte wandeling maken op het eiland Roaldsoya. Dit eiland is overigens dicht bebouwd. Waarschijnlijk een van de suburbs van stavanger waar het geld verdient in de olie industrie wordt geïnvesteerd in vastgoed. De huizen die er staan zijn ook schitterend. Vele direct aan het zoute water met een eigen aanlegplaats. Ik vraag me toch af hoe die Noren dat doen met het schilderen. Alle huizen zijn van hout of gedeeltelijk van hout opgetrokken en zijn wit geverfd. Met een schildersbedrijf kun je waarschijnlijk goud verdienen.
's-Avonds bestuderen we de kaarten van het Lysefjord. Om 23.30 zien we de zon niet meer maar is het nog wel licht. Hierdoor vergis je je iedere keer in de tijd.
Dinsdag 12 juni 2001:
Het is weer kraakhelder en de wind is wat afgenomen en daardoor is het minder guur. Er is genoeg wind om te zeilen. Om 11.00 zijn we onderweg naar het Lysefjord. We zigzaggen langs eilandjes. Van deze dagen krijg je nooit genoeg! Ook het Lysefjord is erg mooi. Diepe spleten en steile bergwanden. Noorwegen lijkt wel wat op Zwitserland of de Franse alpen. Het verschil is alleen dat er geen dalen zijn maar in plaats daarvan is het dal ondergelopen en is het op sommige plaatsen 700 meter diep. Bijna varen we voorbij de Prekestolen. De Prekestolen is volgens de folder een uitstekend stuk rots boven een adembenemende steile afgrond loodrecht naar beneden. Volgens de folder is er nog nooit iemand naar beneden gevallen. Hekken of reling staan er dan ook niet. Tienduizenden toeristen komen met busladingen tegelijk om hier naar te komen kijken. Misschien hebben we al te veel gezien want als er niet een rondvaartboot onder de rotswand aan bakboord zo langzaam aan het varen was geweest waren we er zo voorbij gevaren. Rotsen heb ik verder naar buiten zien uitsteken. Bergwanden heb ik ook steiler gezien. Als we nog wat langer kijken kunnen we de Prekestolen herkennen. Op de kaart lijkt het net of de locatie verderop zou zijn gelegen. Wel staat er een stipje welke aardig overeenkomt met onze GPS positie, dus het is de Prekestole toch echt. O.k. dit punt is een must see in onze reis. Na alle foto's die we er van gezien hebben valt de afmeting wat tegen maar het is inderdaad erg mooi en een hele bijzondere vorm in de natuur. Hier blijkt maar weer dat je Noorwegen gewoon moet ervaren en dat drie reisgidsen leuk zijn, maar absoluut geen garantie geven dat je op de mooiste plekjes komt. De reisgidsen worden geschreven voor de massa die op vier wielen rijdt. Het gezichtspunt vanuit een boot is toch weer heel wat anders!
Een eindje verder komen we langs een waterval die in geen enkel boekje beschreven is. Noorwegen is zo groot dat dit soort zaken die moeilijk bereikbaar zijn misschien daarom als niet interessant beschreven worden. Bij deze waterval valt het water echt uit de lucht. Omdat de zon uitbundig schijnt is het net of we in een reclame commercial van FA zijn beland.
Op zoek naar een aanlegplaats komen we terecht in Songesand. We liggen daar aan een kade vlak bij de veerboot. Er is hier maar weinig volk. Af en toe landt er een helikopter om mensen en materieel af te leveren of op te halen. Bij de veerpont vraagt Arjen aan een van de opvarenden naar de kortste route naar de Prekestolen. Dit is ongeveer hetzelfde als in Kaatsheuvel naar de Efteling vragen. De mensen die er wonen zijn er nog nooit geweest. Wel staat dezelfde jongen even later voor me terwijl ik net met het uit elkaar halen van de lier ben begonnen. (Zit een piepje in). Of wij nog sterke drank (te koop) hadden. Het liefste Cognac. Ik vind dat je aan dat soort zaken in een vreemd land absoluut niet moet beginnen en stuur de man dan ook weer vriendelijk weg.
De drank is in Noorwegen verschrikkelijk duur. Alleen bier kun je bij de Supermarkt kopen. Dit schijnt voor de conservatieve partij in Noorwegen nog steeds een van de verkiezings speerpunten te zijn. Wijn is alleen bij staatswinkels voor rond de 30 gulden per fles te koop. Voor dat geld heb je dan overigens ook best een goede wijn, alleen niet in verhouding natuurlijk. In het boek van Eerde Beulakker over Noorwegen geeft hij dan ook het advies nooit in het weekend in een grote haven te gaan liggen. Veel Noren zuipen zich werkelijk klem. Buiten moet er natuurlijk geknokt worden. Straalbezopen komen ze dan weer op hun boot.(Geen alcohol controle). Varen zouden ze al niet kunnen en staalbezopen zou het levensgevaarlijk zijn.
Ook drugs zijn een groot probleem. Toen ik naar Marry een opmerking maakte dat dat blauwe licht bij de toiletten in de haven buitengewoon vervelend was, keek ze me aan met een blik dat ik toch nog wel ver achterloop. In alle grotere steden in Nederland is dat namelijk ook zo. Junks kunnen met dat blauwe licht namelijk de aderen niet vinden! Zo leer je nog eens wat in Noorwegen.
's-Avonds hebben we honger. De klaargemaakte rijstafel moet er aan geloven. De 2 pakken rijst gaan echt op. Als men op de Estima uit de voorraad nog slagroom weet te vinden is de maaltijd met een fruitcocktail met zelfgeklopte slagroom compleet. De Prekestolen zijn per voet hiervandaan niet te bereiken.
Woensdag 13 juni 2001:
Vertrek om 9.30 uur. We willen aanlegen in Stohlaham echter daar blijkt geen goede aanlegplaats. We varen door naar Hamm en leggen daar aan. Hier eten we wat en trekken vervolgens onze wandelschoenen aan en vertrekken richting Prekestolen. Nu heeft Arjen een alternatieve route bedacht die direct de goedkeuring krijgt van Marco. Tineke en Marry roepen na verloop van tijd tijdens het klauteren dat ze voorlopig geen alternatieve routes meer willen. Ook niet als Arjen dit keer de route bedacht heeft. Na een half uur over rollende stenen klimmen moeten we vervolgens langs een doorgaande weg lopen en door een tunnel van 800 meter! Op een zeker moment zegt Arjen nog maximaal een half uur door te willen lopen en wanneer we dan geen afsplitsing naar het bergpad zien terug te willen gaan.
Na zo'n 10 minuten zien we een bordje van de Stavangerse wandelvereniging met een aanwijzing voor de Prekestolehytta. Dit pad volgen we direct en leidt ons over kaal geschuurde rotsen en met rode merktekens aangegeven pad. Op een zeker moment wordt de omgeving rotsachtig en wordt het weer klauteren en klimmen. Heel erg leuk. Volgens Tineke lijkt de omgeving op een afbeelding van de LP van U2 the Joshua Tree. Arjen vindt het een prachtig decor voor een goede science fiction film. Na zo'n drie uur komen we bij een hutje aan. Het blijkt de Ulvaskoghytta te zijn! Vanaf hier is het nog maar drie uur klauteren naar de Prekestolehytta en daarna nog maar 2 uur naar de Prekestole. Normale mensen worden met een bus afgezet in de buurt van de Prekestolehytta. Twee uur lopen is natuurlijk een ongehoord grote inspanning voor een sportieve toerist.
We besluiten omdat we ook nog terug moeten, dat dit een ondoenlijke zaak is voor 1 dag. Zelfs in Noorwegen zouden we dan in het donker moeten lopen en dat is over deze paden gewoon levensgevaarlijk. In de hytta kan men overnachten. In verband met het feit dat het meer dan 50 jaar geleden is dat de laatste onderduikers tijdens de oorlog hier verbleven is de Hytta weer helemaal in goede staat gebracht. In Hytta kun je op een stoof wat klaar maken, er hangt een bijl en er licht een matras in. Ook zijn er twee reisboeken waarin je je reisverhaal kunt noteren. Jawel hoor! Natuurlijk is er vorige maand nog iemand uit Nederland hier geweest!
De terugtocht over hetzelfde pad verveelt geen moment omdat je de omgeving dan weer in tegengestelt perspectief ziet. Smaken verschillen maar Arjen denkt dat dit het mooiste deel is tot nu toe. Om 19.30 zijn we weer terug op de boot. Voor dat we het weten heeft Tineke opeens al weer een macaronimaaltijd klaar die we alleen nog maar hoeven op te eten. Dit is toch wel luxe.
Donderdag 14 juni 2001:
Vanuit het Lysefjord varen we naar Stavanger. Onderweg hebben we weer een buitje. Dat hadden we niet meer meegemaakt. Het aanleggen met de Bouskoura is nog nooit zo makkelijk geweest. Ik roep gewoon over de marifoon de Estima op (die ligt altijd een eind voor en dus ook als eerste in de haven) met de vraag aan welke kant ik de stootwillen moet ophangen. Dat scheelt direct al veel werk. In de haven worden dan ook nog eens de lijntjes voor je aangepakt!
Tineke doet ondertussen navraag naar een zeilmaker. Op de Estima zitten bij het grootzeil op twee plekken de stiksels los. In Stavanger zelf hebben de zeilmakers geen tijd. Gelukkig wel op Roaldsoya het eiland waar we al eerder deze week lagen. Marco en Tineke varen hier dan ook direct naar toe. Arjen en Marry bakken ondertussen brood. Na het zeil te hebben afgegeven komen Marco en Tineke weer terug. De volgende dag kunnen ze het zeil weer ophalen. De winkels zijn overigens deze dag tot middernacht open! Het schijnt een soort van feest in Stavanger te zijn. Iedereen loopt met het mooie weer op straat. De haven midden in het centrum van Stavanger is dan ook zeer mooi. Heel de stad komt hier naar het centrum om met uitzicht op de bootjes lekker op het terras te zitten met een pilsje in de hand.
Bij het winkelen wordt er gekeken naar de echte Noorse truien. We vinden ze of niet mooi of te duur (ruim 500 piek). Wel scoren we vier mooie foto-albums. In de bibliotheek kun je internetten. We proberen meteen ons hotmail adres uit en bezoeken de zeilen site om de weerkaarten te bestuderen. Deze zien er fabelachtig uit. We maken op basis van de meerdaagse weerkaarten ons eigen weerbericht en stemmen daar onze zeilplanning op af! Als het een beetje mee zit en het hoge drukgebied van de Azoren opschuift hebben we zelfs mooi weer als we weer in Nederland aankomen! In een telefooncel bellen we met het thuisfront en gaan vervolgens eten op de Estima. De rookoven werkt perfect en de forel die Tineke gisteren gevangen heeft smaakt ook heerlijk uit de rookoven! Ondertussen is door het zonnige weer de bevolking van Stavanger massaal op de terrassen neergestreken. Met de verrekijker kunnen we de Stavangerse cheerleader girls bekijken die met een een of andere act bezig zijn. Arjen vindt het allemaal maar tegen vallen. Marco bromt wat. Tineke en Marry wisselen een blik van verstandhouding. Met het optreden van de bands en de dansgroepen is het hier een gezellig drukte.
Vrijdag 15 juni 2001:
We relaxen 's-morgens wat in onze kuip. Heerlijk uit de wind en in de zon! Na het middaguur vertrekken we naar Tanager. Het eerste stuk ligt in de wind en dus mogen we weer kruisen. Dit gaat lekker. Marco en Tineke zijn intussen naar de zeilmaker en hebben daar hun gerepareerde zeil betaald met een flesje rode en een flesje witte wijn. Voor toeristen zijn reparaties gratis vertelde de zeilmaker, die enige jaren in de Carieb had rondgevaren.
Bij aankomst in Tananger willen we diesel tanken en leggen aan bij een kade met pomp. De pomp ziet er verwaarloosd uit en we zien geen mens rondlopen. Arjen gaat op onderzoek uit en loopt de keuken van een hotel in. Hij kan de kok duidelijk maken dat we willen tanken. De kok spreekt 2 woorden engels maar begrijpt hem en roept er twee andere mannen bij. Voor het hotel is een steigertje met nieuwe dieselpomp! Er worden speciaal voor ons 2 visserbootjes verhaald zodat wij aan de steiger kunnen liggen en gebruik kunnen maken van hun gloednieuwe pomp van slecht 1 week oud.
De mensen zijn erg behulpzaam en vriendelijk en we mogen ook die nacht aan de steiger blijven liggen. We vragen nog een rekening van de diesel. Ze vragen ons waarom we dat willen en we leggen uit dat de rode diesel in Nederland niet gebruikt mag worden in boten, tenzij je een bon kan overleggen waaruit blijkt dat de rode diesel in het buitenland is getankt. Wij leren vervolgens wel van hen dat de rode diesel in Noorwegen groen gekleurd wordt! We fietsen in de omgeving nog een rondje en eten daarna. Marco en Tineke fietsen ook nog en passen of het compassvouwfietsje bij hun in de bakskist past. Het gaat net aan.
Morgen.. gaan we naar Egersund.
Zaterdag 16 juni 2001:
We vertrekken om ongeveer 11:00 uur. Er staat weinig wind. Eerst kunnen we nog aan de wind varen. We komen een supersnel zeiljacht tegen. Heel lang en een brede open, lage spiegel. Bloedsnel! Alleen op de fok lopen ze al heel erg hard. De wind draait, maar is niet heel sterk. Na een uur motorvaren zijn we het zat en proberen de spinaker uit. Helaas blijft deze niet mooi vol staan. Toch ligt onze snelheid iets hoger. We komen na een rustige tocht rond 21:00 uur in Egersund aan. Na een wandeling en een drankje aan boord van de Estima, met garnalen, kruipen we om 23:00 uur ons bed in. Morgen begint (helaas) onze reis naar Terschelling.
Zondag 17 juni 2001:
Helaas regent het als we opstaan. Maar om ongeveer 10:00 uur is het weer droog. Voor vertrek hebben we de bomen al klaargemaakt zodat we op zee alleen maar aan de touwtjes hoeven te trekken. We vertrekken om 9:30 uur. Er is helaas, bijna geen wind. Na drie uur motorvaren (Marco begint zich al zorgen te maken over zijn dieselvoorraad), hijsen we de zeilen (genua en bezaan) en bomen gelijk uit. We lopen ongeveer 3,5 knoop. Wel OK! Na verloop van tijd komt de wind wat meer op halve wind en hijsen we ook het grootzeil. De wind neemt toe en we lopen steeds harder. Inmiddels zijn we al begonnen om wat uurtjes slaap te pakken.
's-Avonds bakken we als avondeten pannenkoeken. Smaakt goed. De eerste nacht is het goed zeilen. De wind is ongeveer 18 knopen en we lopen erg goed. De boom is inmiddels ingeklapt en de genua een stukje ingerold. De wind is namelijk toegenomen en daarmee ook de golven. De stuurautomaat houdt de koers goed aan alhoewel hij er aardig aan moet trekken. De eerste nacht wordt het niet donker. Als Marry om 23.30uur de wacht overneemt en om 3:00 uur weer aan Arjen overlaat is de zon niet onder geweest. Steeds stond er een mooie streep licht in het noordoosten. Eerder op de dag hebben Marco en Tineke zo'n kwartier lang dolfijnen bij hun boot gehad. Mazzelaars. Helaas is Tineke wel zeeziek geworden van de toenemende deining.
Maandag 18 juni 2001:
De wind is nog steeds constant uit het noordwesten en we lopen van tijd tot tijd erg hard. Regelmatig zitten we boven de 7 knopen. We hebben regelmatig contact met de Estima en na een dag gaat het met Tineke gelukkig iets beter. De Estima ligt zo ongeveer 5-10 mijl op ons voor. De nacht van maandag op dinsdag is het al een stuk donkerder. In de avond wordt de zee iets rustiger en 's-ochtends staan de zeilen op de deining te slaan.
Dinsdag 19 juni 2001:
Door zelf te sturen houden we de zeilen iets voller. Gelukkig neemt de wind weer iets toe zodat we weer druk in de zeilen en dus snelheid hebben. In de ochtend lopen we langs de uiterton bij Vlieland en hebben we helaas stroom tegen op het wad. We varen richting Terschelling. Op de droogvallende platen komen de zeehonden om lekker in het zonnetje te gaan liggen. Leuk hoor.
Om 14:00 uur leggen we in Terschelling aan na een geslaagde overtocht. Het blijkt Oerol te zijn op Terschelling, met optredens van artiesten over het hele eiland. Op weg naar Terschelling zagen we inderdaad al bouwwerken op het strand staan. We lopen 's-middags door West Terschelling, doen een paar boodschapjes, eten een ijsje (de eerste sinds 4 weken). 's Avonds gaan we eten bij restaurant de Brandaris. Daarna gaan we vroeg naar bed. Even wat slaap inhalen.
Woensdag 20 juni 2001:
's-Morgens moeten we er al vroeg uit. Een platbodem, welke eigenlijk in het verkeerde vak lag, wil er om 7.00 uit. Altijd lastig in een haven waar je 5 rijen dik ligt. Eigenlijk is het te zot voor woorden dat je bijna fl.40,- moet betalen zonder dat je er de luxe van een eigen box hebt. Ik zie het dan ook maar als een verkapte belasting die in de gemeentekas van Terschelling vloeit.
Aan het einde van de morgen pakken we de bus naar paal 8. Dit is aan de Noordkant van het eiland. We lopen over het strand naar het westen en ronden op deze manier te voet het eiland. Tijd om naar de bands te kijken is er niet meer want de Estima wil met het tij mee richting Kornwerd. De Bouskoura blijft nog een nachtje over. Die avond borrelen we Census.
Donderdag 21 juni 2001:
We zijn het zeegat weer uit richting open zee! We hebben besloten dat het leuk is om nog een dagje naar Texel te gaan. Omdat we alles willen zeilen moet er veel gelierd worden want we moeten tegen de wind in. Bijna redden we het om alles met stroom mee te doen. Bij het naar binnen varen gaan we dan ook harder dan 10 mijl over de grond.
's-Avonds hebben we even tijd om wat te lezen.
Vrijdag 22 juni 2001:
Omdat er nog wat kans op buien is laten we de fietsjes in de boot en wandelen we wat rond.
De voorbereidingen voor de ronde van Texel zijn in volle gang. Als we dan ook om 16.00 uur de haven uit willen varen moeten we eerst wachten tot het startschot van een oefenmatch is gegeven. Een helikopter begeleidt de boel.
Alles zit die middag mee zodat we al snel bij den Oever door de sluis kunnen en weer op zoet water zijn!
Even na 22.00 uur zijn we in de haven van Enkhuizen en plonst ons anker in het water!
Zaterdag 23 juni 2001:
We hoeven geen haast te hebben en kijken naar alle vertrekkende boten in de haven. Op anker lig je daar eerste klas! Het verbaast ons dat er zo veel huurboten zijn (Bavaria 34) die vertrekken inclusief schipper.
Als we vertrekken en de bocht om gaan richting de sluis kunnen we meteen mee schutten. Zoiets maak je niet veel mee.
Om 16.00 komen we in de haven aan. De steiger is behoorlijk leeg. Veel van onze buren zijn op vakantie. Voor ons is dit het einde! We kunnen terugkijken op een geslaagde vakantie!
Geschreven door:
Arjen van Leeuwen en Marry Treep, Bouskoura.
en Tineke Meijer, Estima
met dank aan Marco Bos, Estima.